ओथंबल आभाळ, आसमंत टपटपला
हरखली धरा, मृदगंध घमघमला
हरेल तृष्णा, चातक चिवचिवला
तृप्ताया मनास, श्रावण बरसला.
रात्रीच्या विराण आकाशाची विराणी
माझ्या ओठांतून गात असते
तू दिलेल्या जखमांची वेदना
माझ्या डोळ्यांतून अनावर वाहत असते.
तिच्या रंगात असा रंगलो
मी माझा राहिलोच नाही
अणूरेणुवर तिचे स्वामित्व
"मी तिचा"बस दुसरी जाणीवच नाही.
माझ्या प्रेमानेच
तिला रूप दिले
प्रेम दवांत न्हाऊन
कळीचे एका फुल झाले
सुहास भुसे.
(०४-०७-२००९)
No comments:
Post a Comment