ती चंचला

गात्र गात्रे माझी न्हाउनी त्यात निघती

दोन्ही कर त्या चंचलेचे प्रेम असे उधळती.

डोळ्याला भिडवत डोळा मान अशी झटकते ती

मागे सारलेल्या अवखळ बटा पुन्हा भालावर ढळती.

तिचे नयन जीवनाच्या सौंदर्याची जाणीव करून देती

अंधाऱ्या निरव रात्रीतली ती मौतीक्के तेजाळती.

प्राजक्त फुलांचा गजरा माळलेली तिपेडी वेणी

सोनेरी उन्हातली काळी नागीण जशी वळवळती.

मिटल्या डोळ्यांस तिच्या आगमाची वार्ता देती

संगीतात न्हाती, छुमछुमती तिची पैंजणे सळसळती.

तिच  हसण, मृदू, सुंदर अन अस निरागस

माझा राग,  माझे रुसवे आपसूक त्यात पाघळती.

तिच बोलण अस निष्पाप, माझ्या लटक्या तक्रारी विरघळती

किनार् यावरची वाळू धुवून नेणारी लाट जशी फेसाळती.

हि कोण सुंदरा, मृगनयना, कोण ही चंचला

माझ्या काळजातली अत्तराची कुपी ती दरवळती.. 

                             सुहास भुसे.